Hoe blijf je staan als het schuurt? Over kwetsbaarheid, kracht en het doorvoelen van feedback

Soms beland je in een situatie waarin alles schuurt. Je voelt dat er iets niet klopt. In wat er gezegd wordt, in de sfeer, in hoe mensen reageren. En toch weet je niet meteen hoe je ermee moet omgaan. Je gedachten razen, je voelt van alles, maar het lukt niet om in die helikopter te stappen, om overzicht te krijgen en rustig te reageren.

Ik heb het zelf opnieuw ervaren. En al was het niet de eerste keer, het raakte me dieper dan verwacht.

Wanneer een veilige ruimte plots onveilig voelt

De situatie speelde zich af in een leertraject waarin al maanden gewerkt werd aan een veilige groep. Kwetsbaarheid werd er aangemoedigd, verbondenheid groeide. Aan het eind van dat traject gaven we elk een presentatie: iets wat ik kende, wat ik kon. Alleen... ik merkte bij mezelf een shift. Ik was veel meer bezig met wat er van mij verwacht werd, dan met wat ik zélf wilde vertellen. Ik vroeg feedback, paste aan, twijfelde, polijste. En hoewel ik me daar bewust van was, had ik het toch laten gebeuren.

Wat ik vergeten was, of liever: onderschat had, was de aanwezigheid van een extern comité. Er was een kans dat ze erbij zouden zijn, maar ik had er geen rekening mee gehouden. Ik stapte die zaal binnen met een open houding, misschien zelfs wat te open. Kwetsbaar. Vertrouwend op het veilige kader dat maandenlang opgebouwd was.

De omslag in de sfeer

De eerste twee presentaties vóór mij kregen milde, opbouwende feedback. Ik wist dat mijn slides te veel tekst hadden, dat mijn verhaal beter kon qua vorm.  Prima, dat wist ik.

Toen ik aan de beurt was, voelde ik dat mijn verhaal goed zat. Ik bracht het met overtuiging, en ja, ook met een vleugje kwetsbaarheid. Ik gaf aan dat ik op bepaalde stukken nog zoekende was. En precies dat – die oprechte onzekerheid – lijkt achteraf de trigger te zijn geweest.

Na een eerste mooie, opbouwende feedbackreactie, sprong iemand anders in. De toon veranderde. “Dit is niets voor mij.” “Veel te soft.” “Niet krachtig.” De inhoud werd niet enkel afgewezen, het werd gedevalueerd. Niet door wát er gezegd werd, maar door hoe het gezegd werd. Hard. Ongenuanceerd. Veroordelend.

Wat volgde, was een shift in groepsdynamiek. Anderen sloten aan, de initiële veiligheid leek ineens weg. De persoon die het leertraject begeleidde, greep niet in. En daar zat ik: geraakt, gekraakt, verwonderd. Emoties gierden door m’n lijf, mijn hoofd was mistig. Het enige wat ik kon doen, was noteren. Alles. Gewoon, opschrijven wat er kwam.

Doorvoelen in plaats van wegduwen

In het verleden zou ik meteen feedback zijn gaan halen bij anderen. Wat vond jij? Heb ik iets fout gedaan? Was het terecht? Maar deze keer deed ik het anders.

Ik koos ervoor om te voelen. Om echt, volledig, alle emoties toe te laten. Zonder te analyseren, zonder te fixen. Gewoon zitten met wat er was. Verdriet. Schaamte. Onmacht. Frustratie. Het voelen zonder oordeel bleek helender dan welk advies dan ook.

En ik besefte: deze situatie is niet toevallig. Ze liet me opnieuw kijken naar:

• Wie mijn community is.
• Van wie ik feedback wil aannemen.
• Welke rolmodellen ik wil volgen, als onderneemster, als vrouw, als leider.

Ik ben jarenlang omringd geweest door corporate rolmodellen. Nu als ondernemer zoek ik opnieuw, scherper, wie daarbij past. Niet vanuit oordeel, maar vanuit afstemming.

Feedback: meer dan een vaardigheid

Wat me vooral raakte, was het gebrek aan verantwoordelijkheid bij het geven van feedback. En dat terwijl feedback mijn vak is. Ik geef er trainingen in, ik coach teams en leiders erin. En tóch was ik verrast door hoe snel iets veiligs onveilig kon worden, simpelweg door de manier waarop feedback gegeven werd.

Want feedback is geen ‘mening delen’. Het is geen dump van woorden. Het is geen checklist van 'positief-negatief-positief' afvinken. Feedback is gelaagd. Het vraagt bewustzijn. Intentie. Respect. En misschien wel het belangrijkste: het besef dat woorden scheppingskracht hebben.

Wie feedback geeft, draagt mee verantwoordelijkheid voor wat het met de ander doet. Niet door alles in te slikken, wél door het met zorg te brengen. Door je af te vragen: komt dit vanuit mijn trigger? Of vanuit oprechte intentie tot groei?

En omgekeerd: feedback ontvangen is even gelaagd. Wat triggert het in jou? Hoe diep komt het binnen? Waar zit jouw patroon?

Bij mij raakte het iets ouds. Het kwetsbare meisje in mij dat zich niet goed genoeg voelde. Die innerlijke stem die fluistert: zie je wel, je stelt teleur.

Maar in plaats van haar te negeren, keek ik haar aan. We groeiden samen. Want dát is volwassen innerlijk leiderschap: je kwetsbaarheid erkennen én ermee leren omgaan. Niet door ze te verstoppen, maar door ze bewust mee te nemen in je groei.

Vertrouwen op jezelf

Wat ik opnieuw leerde, is dit: vertrouwen op jezelf is kwetsbaar werk. En net daarom zó belangrijk. Want in die twijfel kruipt vaak de neiging om antwoorden buiten jezelf te zoeken. In een cursus. Bij een expert. In externe validatie.

Maar de echte antwoorden? Die zitten in jou. En ja, een coach of opleiding kan dat proces versnellen. Maar de weg moet je zelf gaan. Op jouw ritme. In jouw tijd.

Kwetsbaarheid vraagt voorbereiding

Eén van mijn concrete inzichten was ook: zelfs in een setting die ‘veilig’ lijkt, loont het om vooraf bewust te voelen: Waar stel ik me kwetsbaar op? Waar mag ik waakzaam zijn?

Niet om je te sluiten. Niet om een masker op te zetten. Maar wél om je systeem voor te bereiden. Zodat je beter kunt observeren. In de helikopter blijven. Blijven voelen én bijsturen. Dat is geen controle. Dat is bewustzijn.

En ja, als HSP (hoogsensitief persoon) weet ik intussen dat mijn brein op bepaalde momenten overweldigd raakt. Dat ik veel aanvoel, en tegelijk blokkeer als iets onverwacht hard binnenkomt. Ook dat inzicht helpt me nu: door mezelf te begrijpen, kan ik anders verschijnen.

In elke ervaring zit een les, ook als het schuurt

Ik kijk intussen met zachtheid naar wat er gebeurde. Niet omdat het niet pijnlijk was. Wel omdat het me iets bracht. Een dieper vertrouwen op mezelf. Meer helderheid over wie ik ben, wat ik nodig heb, hoe ik wil omgaan met feedback… en met mezelf.

En ja, ik geloof oprecht: zelfs uit pijnlijke situaties groeit iets moois. Misschien niet meteen. Misschien niet evident. Maar áltijd iets dat je mee kunt nemen.

Wil je verder verdiepen in bewust leiderschap?Schrijf je in voor de Livewire-nieuwsbrief en ontvang om reflecties, inzichten en inspiratie om steviger én zachter in je leiderschap te staan.

Warme groet

Jouw Livewire

Haike

Voel je dat je op een kruispunt staat? Of merk je dat het schuurt, maar weet je niet goed wat je volgende stap is?Ik denk graag met je mee. Plan hier vrijblijvend een verkennend gesprek.

Liever luisteren dan lezen?Beluister podcastaflevering #19: Hoe sta je sterk én kwetsbaar in je bewustwordingsproces? op jouw favoriete podcastplatform.